*
Yorgunum, koşuşturmaktan evet ama asla şikayetçi değilim.Gelecek kaygısı yaşıyorum herkes kadar. 20’li yaşların böyle olduğunu kimse söylememişti bana. Odak noktanız okulunuz, mezuniyetiniz ve daha sonrası… ilk basamak okul tabii, yarış atlarına kafa tutacak moda gelen bizler bir şekilde girilmesi gereken sınavlara girip çeşitli üniversitelere giriyoruz istesekte istemesekte. Sonra ne yapacağım şimdi benler başlıyor. Her gün çevrenize yeni arkadaşlar eklenirken, yeni mekanlar keşfederken, eğlenirken, gülerken, sınav maratonuna kaldığınız yerden devam ederken zaman hiç geçmeyecek gibi geliyor ama su misali… Sonra daha önceleri her hangi bir sektör olan sektörü “bizim sektör” olarak adlandırıyorsunuz. Ordan birilerine ulaşma çabası, yeni koşuşturmacalar ve olumlu sonuçlar. İşte bugün yaşanan buydu. İstanbul hayali olan birine hayallerini gerçekleştirme fırsatı, koşar adımlarla geliyordu. Ne yapacağım benler hiç eksilmezken kararsızlık her geçen gün artıyor. Belkide yapmam gereken sadece zamana bırakıp beklemektir, huzur orada bir yerde beklemekten vazgeçmemiştir belki…
35
